Rezerwat Biała Woda

Nazwa bierze się od dna potoku: jasny wapień prześwieca przez wodę tak, że wydaje się mleczna. Rezerwat utworzono w 1963 roku na trzydziestu kilku hektarach — nie w jednym kawałku, ale w czterech, rozdzielonych pastwiskami i polami. Idzie się doliną wygodnie, także z rowerem.

Skały mają tu własne imiona i własne historie. Smolegowa Skała opada urwiskiem do potoku, a na jej północnej ścianie rosną rośliny, które w Polsce spotyka się jeszcze tylko w Tatrach — dębik ośmiopłatkowy, konietlica alpejska, pępawa Jacquina. Czerwona Skałka bywa nazywana Sfinksem, a naprzeciw niej Konowalskie Skały układają się w skalny amfiteatr. Kawałek za granicą rezerwatu stoi Bazaltowa Skałka: w tym jednym miejscu, jakieś sto milionów lat temu, magma przebiła się na powierzchnię i zastygła.

Do 1947 roku była tu wieś. Mieszkali w niej Rusini, potomkowie wołoskich pasterzy, którzy przyszli w te doliny w XIV wieku; żyli z owiec, roli i drobnego rzemiosła — słynęli z naprawiania stłuczonych glinianych garnków, które sklejali i wzmacniali drutem. W ramach akcji „Wisła" wysiedlono ich, a zabudowania spalono. Po wsi zostały fundamenty pod trawą i zdziczałe drzewa owocowe, które nadal owocują przy ścieżce.