Wąwóz Homole

Wąwóz ma osiemset metrów długości, a wyżłobił go potok Kamionka, który do dziś płynie jego dnem. Wapienne ściany sięgają miejscami stu dwudziestu metrów, a odległość między nimi spada do kilku — idzie się kładkami tuż nad wodą, z niebem widocznym jako wąski pas nad głową. Wejścia strzeże skalna baszta zwana Wapiennikiem.

Rezerwat utworzono w 1963 roku na obszarze blisko sześćdziesięciu hektarów i nadano mu imię Jana Wiktora (1890–1967), pisarza, który rozsławił Pieniny w książkach. To najpopularniejszy wąwóz Małych Pienin: latem potrafi go odwiedzić ponad dwa tysiące osób dziennie, więc kto chce mieć go dla siebie, przychodzi rano albo poza sezonem.

Jaworki, u których wylotu leży wąwóz, mają własną historię, widoczną od razu po wjeździe do wsi. Mieszkali tu Rusini, a po nich został murowany budynek cerkwi z XIX wieku, zamieniony po wojnie na kościół. Wieś leży u zbiegu dwóch dolin — Białej Wody i Homole — i obie prowadzą w rezerwaty.