Pieniński Park Narodowy

Powstał 1 czerwca 1932 roku jako pierwszy park narodowy w Polsce. W tym samym roku swój park utworzyli Czechosłowacy po drugiej stronie granicy — i tak Pieniny stały się pierwszym miejscem w Europie, gdzie dwa państwa objęły ochroną jedno pasmo z dwóch stron. Zaczęło się jedenaście lat wcześniej od siedmiu hektarów łąk wokół ruin zamku w Czorsztynie.

Park obejmuje Masyw Trzech Koron, Pieniny Czorsztyńskie, Pieninki i przełom Dunajca — a na tym niewielkim obszarze rośnie ponad tysiąc gatunków roślin naczyniowych, w tym dwa, których nie ma nigdzie indziej na świecie: pszonak pieniński i mniszek pieniński. Motyli naliczono około tysiąca sześciuset. Najsłynniejszy z nich, niepylak apollo, ma tu własny program ochronny.

Sporo tutejszej przyrody nie przetrwałoby bez koszenia. Pienińskie łąki powstały przez stulecia gospodarowania i zarosłyby lasem, gdyby ich nie kosić — więc park kosi je i wywozi siano, a na Hali Majerz wypasa owce. Wiosną pracownicy przenoszą przez drogę do Sromowiec żaby, żeby nie ginęły pod kołami.

Dla turystów przygotowano trzydzieści pięć kilometrów szlaków oraz galerie widokowe na Trzech Koronach i Sokolicy. To jednocześnie najintensywniej odwiedzany park narodowy w Polsce w przeliczeniu na hektar — warto wiedzieć, zanim się stanie w kolejce na Okrąglicę w lipcową sobotę.