Skała Kotońka
Skała u wjazdu do Szczawnicy (9,5 m wys., 438 m n.p.m.). Wg legendy porzucona przez diabła, który chciał nią roztrzaskać Zamek Pieniński. Stoi na niej rzeźba górala witającego gości (nowa figura z 2016 r.).
Najpopularniejszy odcinek Drogi Pienińskiej — gościńca wykutego w latach 70. XIX w. wzdłuż Przełomu Dunajca. Od wjazdu do uzdrowiska przy skale Kotońce do ujścia Potoku Leśnickiego, gdzie Józef Stefan Szalay zakończył swój odcinek drogi. Płasko i brukiem, więc samo przejście to pół godziny — ale R.M. Remiszewski nieprzypadkowo nazwał swoją książkę „1800 metrów w 180 minut”: kto przystanie przy każdej opowieści, spędzi tu całe popołudnie.

przy masie 70 kg
Trudność „łatwa" wyliczył portal z długości i sumy podejść (100 m w pionie liczone jak kilometr po płaskim). To szacunek, nie ocena autora przewodnika.
Przystań końcowa spływu Przełomem Dunajca w Szczawnicy Niżnej. Ozdobna brama wita turystów wysiadających z tratw flisackich.
Schronisko pod Białą Skałą (ok. 450 m), dawny pensjonat z 1932 r. W sierpniu 1954 potajemnie odprawił tu mszę ks. Karol Wojtyła. Dziś nosi imię Józefa Madei, legendarnego pienińskiego przewodnika.
Duża grota wymyta w wapieniu (okap do 13,5 m). Od 1888 r. zwana Grotą Zyblikiewicza — popularne schronienie przed deszczem na Drodze Pienińskiej. W pobliżu tablica ku czci ks. Karola Wojtyły.
Figurka Matki Bożej Niepokalanie Poczętej we wnęce skalnej ok. 10 m nad drogą, z lat 30. XX w. Wymodlona przez Eugenię Dąbrowską z Orlicy za powrót syna do zdrowia. Zwana Matką Bożą Opiekunką Turystów.
Pawilon edukacyjny Pienińskiego Parku Narodowego (1995). W tym miejscu kończyła się Droga do Pienin, a zaczynała Droga Pienińska — dawniej stał tu kamienny ostrosłup z numerem jeden.
Przystań promowa u stóp Białej Skały. Przewoźnik przeprawia turystów na lewy brzeg Dunajca, w stronę Sokolicy; flisacy oferują też przejażdżkę do wylotu przełomu.
Miejsce, w którym Józef Stefan Szalay zakończył w 1875 r. swój odcinek Drogi Pienińskiej. Tu Potok Leśnicki wpada do Dunajca, którym biegnie granica ze Słowacją.
Skała u wjazdu do Szczawnicy (9,5 m wys., 438 m n.p.m.). Wg legendy porzucona przez diabła, który chciał nią roztrzaskać Zamek Pieniński. Stoi na niej rzeźba górala witającego gości (nowa figura z 2016 r.).
Przystań końcowa spływu Przełomem Dunajca w Szczawnicy Niżnej. Ozdobna brama wita turystów wysiadających z tratw flisackich.
Schronisko pod Białą Skałą (ok. 450 m), dawny pensjonat z 1932 r. W sierpniu 1954 potajemnie odprawił tu mszę ks. Karol Wojtyła. Dziś nosi imię Józefa Madei, legendarnego pienińskiego przewodnika.
Duża grota wymyta w wapieniu (okap do 13,5 m). Od 1888 r. zwana Grotą Zyblikiewicza — popularne schronienie przed deszczem na Drodze Pienińskiej. W pobliżu tablica ku czci ks. Karola Wojtyły.
Figurka Matki Bożej Niepokalanie Poczętej we wnęce skalnej ok. 10 m nad drogą, z lat 30. XX w. Wymodlona przez Eugenię Dąbrowską z Orlicy za powrót syna do zdrowia. Zwana Matką Bożą Opiekunką Turystów.
Pawilon edukacyjny Pienińskiego Parku Narodowego (1995). W tym miejscu kończyła się Droga do Pienin, a zaczynała Droga Pienińska — dawniej stał tu kamienny ostrosłup z numerem jeden.
Przystań promowa u stóp Białej Skały. Przewoźnik przeprawia turystów na lewy brzeg Dunajca, w stronę Sokolicy; flisacy oferują też przejażdżkę do wylotu przełomu.
Miejsce, w którym Józef Stefan Szalay zakończył w 1875 r. swój odcinek Drogi Pienińskiej. Tu Potok Leśnicki wpada do Dunajca, którym biegnie granica ze Słowacją.

Średnia
ŚredniaPętlaSzlaki: żółtyniebieskiczerwony
Łatwa