Od „Pitoniakówki” do „Stefana”

Najkrótsza pętla w przewodniku: doliną Skotnickiego Potoku obok zdroju Pitoniakówka na stoki Gucki, a z powrotem przez Bryjarkę i Plac Dietla.

ŚredniaPętlaszlak żółty

Ilustracja trasy Od „Pitoniakówki” do „Stefana”

Długość: 6,6 km
Czas przejścia: 1 h 55 min
Suma podejść: 310 m
Wydatek energii: 760 kcal

Trudność „średnia" wyliczył portal z długości i sumy podejść (100 m w pionie liczone jak kilometr po płaskim). To szacunek, nie ocena autora przewodnika.

Przebieg trasy

Wczytywanie mapy…

Profil wysokości

Profil wysokości: od 450 m do 662 m n.p.m. na dystansie 5,7 km. Wysokości z modelu terenu EU-DEM o rozdzielczości 25 m.

Opis odcinek po odcinku

Szczawnica, centrum → Bryjarka
Ruszasz spod karczmy przy promenadzie, u ujścia Skotnickiego Potoku do Grajcarka. Krótką uliczką do ul. Głównej, tam w prawo i zaraz w lewo w ul. Skotnicką, cały czas w górę potoku. Po kwadransie mijasz po prawej zdrój Pitoniakówka ujęty w kamiennym murze — stolik z ławkami. Przy zdroju przekraczasz mostek, wyżej drugim wracasz na lewy brzeg i opuszczasz zabudowę. Dwieście metrów za drugim mostkiem schodzisz z wygodnej drogi w prawo, na drogę gruntową i placyk pod modrzewiami. Stamtąd droga wiedzie lasem, zatacza łuk w prawo i na wyraźnym grzbiecie skręca ostro w lewo; dalej wzdłuż polan Tomasówek do zabudowań, przez leszczynowy las w prawo i przez polanę na Gronik (630 m), ramię Gucki. W górę polany szpalerem brzóz, przez polanę z letnim domkiem, stromo lasem na widokowy stok pod Gucką — tu szlak żółty i drogowskaz na wielopiennym jaworze.
Wskazówka: Ul. Skotnicką w górę potoku, za Pitoniakówką w prawo na gruntową.
Bryjarka → Szczawnica, centrum
Skręcasz za żółtymi w prawo. Ścieżka schodzi, mija opuszczoną zagrodę i wchodzi w sosnowy lasek pod Bryjarką. Warto zboczyć w lewo do krzyża na szczycie — pięć minut. Dalej szlak sprowadza do Placu Dietla, a stamtąd przez centrum wracasz na promenadę.
Wskazówka: Za żółtymi w prawo, pod Bryjarką w lewo do krzyża, potem w dół.

Ciekawostki po drodze

Zdrój „Pitoniakówka”

Źródło odkryto w latach 30. XX w., gdy wójtem Szczawnicy Niżnej był Jan Pitoniak — od jego nazwiska wzięła się nazwa wody. W 1952 r. wykonano odwiert Józefina II o głębokości ponad 14 m, ponowne ujęcie w 1968 r. Pitoniakówka to szczawa wodoro-chlorkowo-sodowa o rekordowej zawartości wolnego dwutlenku węgla — 2290 mg na litr, przy wydajności 21 litrów na minutę. Skuteczna w chorobach układu trawienia, nieżytach górnych dróg oddechowych i w leczeniu nerwic. Latem ogólnodostępna.

Bryjarka — góra wód

Nie jest zbudowana ani z fliszu karpackiego, ani z wapieni, lecz z andezytów — wylewnych skał magmowych. Pod wierzchołkiem zachowało się andezytowe gołoborze, niestety zarastające. Z tymi właśnie skałami wiąże się występowanie szczawnickich wód mineralnych, dlatego Bryjarkę bywa się nazywać „górą wód”.