Trasy skiturowe

Trzeba powiedzieć wprost: Pieniny właściwe nie są terenem skiturowym. Są niskie — Trzy Korony mają 982 metry — a najciekawsze partie leżą w parku narodowym, gdzie poza wyznaczonymi szlakami poruszać się nie wolno, także na nartach. Śnieg trzyma się tu krótko i nierówno.

Prawdziwe skitury zaczynają się tuż obok. Ze Szczawnicy podchodzi się na grzbiet Beskidu Sądeckiego — Dzwonkówka, dalej Przehyba (1175 m) i Radziejowa (1266 m), czyli najwyższy szczyt pasma. To są długie, leśne podejścia z otwarciem widokowym dopiero na górze i zjazdami duktami oraz polanami. Po drugiej stronie Dunajca ciągną się Gorce z Turbaczem — teren łagodniejszy, bardziej rozległy, popularny wśród zaczynających.

W Małych Pieninach da się podejść na Wysoką (1050 m) i grzbietem ku Wysokiemu Wierchowi — technicznie łatwo, ale to teren graniczny i częściowo chroniony, więc trzeba trzymać się szlaków.

Najprostszy wariant na rozgrzewkę jest w samej Szczawnicy: podejście stokiem Palenicy poza godzinami pracy wyciągu, za zgodą operatora. Szkółka na Palenicy prowadzi też kursy skiturowe dla tych, którzy chcą zacząć z instruktorem.