Czerwony Klasztor

Historia Czerwonego Klasztoru zaczyna się od zabójstwa. Fundatorem był Kokosz Berzeviczy, a fundacja nie wzięła się z pobożnego odruchu, tylko z pokuty nałożonej na niego za zabicie prepozyta krzyżowców. Klasztor szybko się usamodzielnił dzięki przywilejom od miejscowych feudałów: prawu połowu ryb w Dunajcu, zgodzie na młyn i produkcję mąki, a przede wszystkim na warzenie piwa. To piwo, nie modlitwa, zbudowało majątek opactwa.

Rozwój przerwał najazd husytów. Zakonnicy odbudowali zniszczenia, ale bracia z czasem zaczęli odchodzić i w 1567 roku klasztor przestał istnieć — zabudowania przeszły na rzecz państwa. Dopiero w 1711 roku oddano je kamedułom Kongregacji Monte Corona. Włoscy mnisi rozbudowali opactwo w baroku o budynki mieszkalne, kościół i dzwonnicę, otworzyli zajazd dla pielgrzymów i aptekę, i szybko stali się częścią lokalnej społeczności.

W 1907 roku pożar znów strawił zabudowania i klasztor popadł w ruinę. Remonty ruszyły po pierwszej wojnie światowej, ale gruntowna odbudowa zaczęła się dopiero w 1955 roku i trwała jedenaście lat. Po jej zakończeniu — mimo czasów, w jakich to się działo — obiekt udostępniono zwiedzającym jako zabytek kultury i sztuki Pienin.

Klasztor leży po słowackiej stronie Dunajca, naprzeciw Sromowiec Niżnych. To zagranica: płaci się w euro, a przy sobie trzeba mieć dokument.